Ang kababata ng aking asawa ay na-diagnose na may malubhang karamdaman. Upang matupad ang kanyang mga huling hiling at maranasan niya ang init ng isang pamilya, ibinigay ng aking asawang si Aaron Turner ang aking kuwintas sa kanya. Hinayaan pa niya itong angkinin ang aking kaarawan. Maging ang aming anak ay nagsimula nang tawagin siyang "Inay" nang palihim. Sinabi niya sa akin, "Chrishell, malapit nang mamatay si Sylvia. Pagbigyan mo na lang siya, ano ba?" Tuwing hihilingin ko sa kanya na bigyan man lang ako ng kaunting oras at pagmamahal, agad namang sumasagot ang aming anak na si Lucas para sa kanila. "Inay, hindi ba't lagi mong itinuturo sa akin na maging mapagbigay? Malapit nang mamatay si Sylvia. Bakit lagi mong pinapahirapan ang buhay niya?" Sa paglipas ng panahon, tumigil na ako sa paghingi ng kahit ano. Isang gabi, narinig ko ang aking anak na nakikipag-usap sa kanyang ama matapos umuwi mula sa ospital. "Napakabait at napaka-elegante ni Sylvia. Sana maging katulad niya si Inay." Natawa si Aaron at magiliw na hinaplos ang buhok ng aming anak. "Medyo mahigpit lang ang inay mo, pero para sa ikabubuti mo naman lahat iyon. Dahil gusto mo nang husto si Sylvia, bakit hindi natin siya gawing ninang mo?" Kaya maging ang batang iniluwal ko sa mundong ito nang isugal ang aking buhay ay hindi ako gusto. Inibaba ko ang aking tingin, tahimik na isinara ang pinto ng silid-tulugan, at nagkunwaring walang nangyari. Dahil pareho silang puno ng pagsisisi, tahimik akong aalis at ibibigay sa kanila ang gusto nila.