Sa aking ika-labingwalong kaarawan, tinawag ako ni Alpha sa harap ng buong kawan at sinabing pumili ako—isa sa kanyang mga anak na lalaki ang magiging kapareha ko. Sinuman ang piliin ko? Siya ang magiging susunod na Alpha. Hindi ako natinag. Pinili ko si Cayce, ang panganay niya. Biglang natahimik ang buong silid. Alam ng lahat na dati akong tangang-tanga kay Kain, ang nakababata. Nagpahayag ako ng pag-ibig sa bawat sayaw ng kawan. Minsan, sinagip ko pa siya mula sa isang pilak na punyal. Si Cayce? Ang pinakamalamig at pinakamabangis na lobo sa amin. Lubos na banta. Walang lumalapit sa kanya. Pero hindi nila alam ang totoo. Sa nakaraang buhay ko, nakatali ako kay Kain. Sa araw ng aming Seremonya ng Pagkakatali, natulog siya kasama si Lena, ang pinsan ko. Nawala sa sarili ang nanay ko. Pinaalis niya si Lena papunta sa Kawan ng Duskwolf upang ipakasal sa Beta nila. Si Kain? Sinisi niya ako. Ipinagmamalaki niya ang mga babaeng lobo na may kaparehong yelong-asul na mga mata ni Lena. Nang malaman niyang nagdadalang-tao ako sa kanya, siniguro niyang makita ko siya kasama ang bawat isa sa kanila. Isang pagpapahirap. Nang dumating ang panganganak, ikinulong niya ako sa bartolina. Hinadlangan ang lahat. Nadurog ang anak ko. Namatay ako na kinamumuhian siya. Marahil naawa sa akin ang Diyosa ng Buwan—binigyan niya ako ng pangalawang pagkakataon. Bumalik ako. Sa pagkakataong ito? Hinayaan ko si Kain na mapunta kay Lena. Hindi ko inisip na pagsisisihan niya ito.