Si Rocco Falcone, ang Don ng pamilyang Falcone at ang tinaguriang asawa ko, ay binabaan ako ng tawag sa tila ika-99 na pagkakataon. Matapos ma-diagnose na may leukemia, kinaladkad ko ang wasak kong katawan papunta sa opisina ng abogado ng pamilya. "Narito ako para maghain ng diborsyo," sabi ko. … Nang mabalitaan ito ni Rocco, sumugod siya kasama ang pamilya ko makalipas ang sampung minuto. Sa sandaling pumasok siya, sinampal niya ako. "Ginamit mo ba ang emergency line para lang sirain ang malaking gabi ni Sofia? Nawawala ka na ba sa sarili mo?" Hinablot ni Lily Marone, ang nanay ko, ang diagnosis mula sa kamay ko at binasa ito nang mabilis. Tumawa siya nang mapanlait. "Nagpanggap ka bang may sakit para lang mapansin? Ilang kasinungalingan na ba ang sinabi mo mula noong bata ka pa, Claire?" Hinawakan ni Sofia Moretti ang braso ni Rocco na puno ng luha ang mga mata. "Patawarin mo ako, Claire. Hindi ko dapat kinuha ang posisyon. Tigilan mo na ang pananakit sa sarili mo at kay Rocco." Pinunasan ko ang dugo sa bibig ko at hinarap muli ang abogado. "Wala na akong pamilyang natitira. Bilisan mo na ang papeles ng diborsyo. Kailangan itong maayos bago ang cremation ko sa loob ng tatlong araw."