Isang araw bago ang kasal, namatay ang fiancé kong si Alexander sa isang malagim na aksidente. Inaasahan ng lahat na malulungkot ako nang labis. Ngunit wala akong ni isang luhang tumulo, hindi rin ako nagwala. Limang taon ang lumipas. Sa isang mamahaling hotel sa Manhattan, "bumangon" ang lalaking dapat ay patay na. At hindi lang iyon—hayagang nagmamahalan sila ng kapatid ng aking asawa na si Marjorie. Sa gitna ng party, nakahubad ang pang-itaas niya habang pinipilit si Marjorie sa mahabang upuan, ibinubuka ang mga binti nito, at mariing kumakadyos. Tumutunog ang matinis na ungol nito, at ang nagkalat na napakaraming condom sa sahig ay nagpapatunay sa tindi ng kanilang pagtatalik. Nang mapansin niya ako, hindi lang niya itinigil ang ginagawa—lalo pa niyang pinagalaw nang mariin si Marjorie at ngumisi nang may pagmamalaki. "Fiancée kita dati, di ba? Limang taon kang naghintay? Anong tindi ng pagkahumaling, nakakasuklam. Pero pwede kitang panatilihin bilang kabit. Lunes, Miyerkules, Biyernes kay Marjorie; Martes, Huwebes, Sabado sa iyo. Magpasalamat ka." Ngumiti ako at sinabi: "Hindi po ba't nagkakamali kayo ng tao?" Hindi alam ni Alexander na noong araw na iyon, bago ang aksidente, may natanggap akong "isang video." Na sa limang taon nilang paglilibang sa Europa, nakapag-asawa na ako at may apat na taong gulang na anak na babae. At ang asawa ko ay ang tunay na pinuno ng pamilyang Carter—ang "tiyuhin niya."