Ito na ang ikasiyam na taon na ipinagdiriwang namin ni Dante ang Buwan ng Walang Amo. Naniniwala ang tagapagmana ng pamilyang Corinni na mapapahaba nito ang aming relasyon. Sa loob ng isang buwan pagkatapos ng aming anibersaryo sa pag-ibig bawat taon, malaya siya, at hindi kami nakikialam sa buhay ng isa't isa. Kung may makita man ang sinuman sa amin na mas karapat-dapat, ipapaabot namin ang aming pagbati. Kung wala, babalik kami sa dati pagkatapos ng isang buwan. Sa paligid ko, walang pakundangan na nagsasaboy ng champagne ang mga lalaki ng pamilya. "Sa isa pang taon ng kalayaan! Binabati namin ang aming Underboss sa muling pagkuha ng kanyang katayuang binata!" "Bukas na ang pustahan ng pamilya! Maglagay ng taya sa kaliwa kung sa tingin ninyo'y magpapakasal pa sila, at sa kanan kung sa tingin ninyo'y tapos na sila nang tuluyan!" Sa gitna ng malabong usok ng tabako, nakaupo ako sa sulok ng balat na sopa, isang malamig na tagamasid, na para bang walang kinalaman sa akin ang buong palabas na ito. Nakapulupot ang kamay ni Dante sa baywang ni Scarlett nang dumaan siya sa harap ko, at ibinulong, "Huwag kang mag-isip ng kung ano. Ikaw lang ang tanging Donna ko." "Isa akong saranggola. Gaano man kalayo ang liparin ko, nasa kamay mo pa rin ang pisi." Idiniin ko ang aking malamig na mga daliri sa banayad na umbok ng aking tiyan, blangko ang aking mukha. Dante, sa pagkakataong ito sa pustahan ng pamilya, itataya ko ang pera ko sa "katapusan." Tuluyan akong maglalaho sa mundo mo. Ang pising iyon ng saranggola na ipinagmamalaki mo? Ngayong gabi, ako na mismo ang puputol nito.