Isang gabi, ipinatawag ng reyna ang isang monghe sa kanyang silid upang "tingnan ang pambansang kayamanan." Sa sandaling sarhan ang pinto, ang tinaguriang kayamanan ay hindi na isang bagay—siya na mismo. Sinasabi ng monghe na siya ay nasa orden, paatras nang paatras, ngunit unti-unting sumusuko ang kanyang puso sa liwanag ng kandila at manipis na belo: ang sinturon ay nahulog sa kanyang palad, isang halik sa harap ng higaan, kanino mahuhulog ang korona. Tinanong niya ito: papasok ka ba? Kapag pumasok ka, hindi ka na monghe; kapag hindi, matagal nang patay ang pinto. Sa isang gabi, nagtapat ang disiplina at pagnanasa. Ang kaharian ay nasa harapan, ang Buddha ay nasa likuran—makakalabas pa kaya siya?