Sa lupang wasak ng digmaang nuklear, isang sirang bangkang pangisda ang tanging simula. Nais sana ni Jiang Zhou na tahimik na isabuhay ang natitirang buhay, ngunit sabay na dumagsa sa kanya ang bakal at pagnanasa. Basang katawan, putikang balat, ang panginginig ng unang marahas na halik—lahat nagpapaalala sa kanya: sa mundong ito, hindi lang armas ang puhunan para mabuhay, kundi pati ang nagliliyab na katawan. Mula pagpigil hanggang pagpapakawala, mula paghahanap-buhay hanggang pananakop, sa sandali ng pagsabog ng rurok, mas malakas pa ang pagnanasa kaysa putok ng baril. Sa katapusan ng mundo, ang pinakamatalas na sandata ay madalas hindi patalim o baril, kundi ang pagnanasang nagpapasuko nang kusa sa iyo.