Sa setting ng dekada 1990, isinasalaysay ang isang nakakaantig na kuwento ng dalawang henerasyon na nagtutulungan at sabay na lumalaki sa karaniwan at maliliit na pangyayari sa buhay, hanggang sa matamo nila ang pagmamahal ng pamilya, pagkakaibigan, at pag-ibig. Sa malayong lumang panahon, sa Kalye Xiaoji ay naninirahan ang grupong iyon na nasa aming alaala. Ang maliit na bayan sa hilaga ay sinalubong ang unang niyebe ng 1994, at sa taon ding iyon, si Tan Xin at ang kanyang mga kaibigan ay sinalubong din ang kanilang ikalabing-walong kaarawan. Ngunit ang maganda at mabilis na bilang na ito ay hindi naging mahalaga sa kanila; sa halip, ang pagpapakasal ng nakatatandang kapatid na si Chen Chen ang nagpahiwatig sa mga bata ng isang bagay—ang matatag na maliit na grupo na tumagal ng mahigit sampung taon, mula sa pag-alis ng unang miyembro, ay magkakawatak-watak na patungo sa kani-kanilang buhay. Masigla silang nakatayo sa harap ng pintuan ng labingwalong taong gulang at ng mundo, sabik na sumubok at lumago nang walang pigil, gustong tumakbo, gustong sumabog, gustong magkaroon ng pakpak at lumipad nang mas mataas, ngunit hindi nila nauunawaan na ang paglaki, tulad ng pagtanda, ay ang tanging bagay sa mundong ito na hindi kailangang madaliin.