Ang lolo ng batang may malaking ulo—si Lolo Matanda—ay isang tunay na taga-Beijing na magaling gumawa ng tradisyonal na pagkaing lasa ng Beijing, kaya't labis na pinupuri ng batang may malaking ulo ang kanyang pagluluto. Sa kindergarten, ipinagmalaki ng bata kung gaano kasagana ang kanyang hapunan araw-araw, kaya't naglaway ang mga kaklase niya. Nang gabing iyon, inanyayahan sa bahay ng batang may malaking ulo si Pongpong, ang anak ng may-ari ng supermarket, at natikman niya ang pansit na niluto ng lolo—muntik na niyang lunukin pati dila niya. Subalit ang mga magulang ni Pongpong ay nababahala. May bagong itinayong malaking supermarket sa tabi ng kanilang lugar—kumpleto ang mga paninda, mura ang presyo, at napakalapit pa sa lugar, kaya't halos natabunan ang maliit na supermarket ng pamilya ni Pongpong at wala nang halos dumadayo. Labis na nag-aalala ang mag-asawa.