Ang kabataan ay parang matapang na alak—may ibang takot malasing, kaya't tikim lang nang bahagya; may ibang lumulong nang todo, ngunit nasamid, at habang-buhay nang walang hinihiling. Sa buhay mo, mayroon ka bang taong ganito? Ayaw mong tikman nang bahagya, hindi mo rin kayang inumin nang todo, ngunit wala nang makapapalit sa kanya, at hindi mo siya makalimutan. May ganitong tao si Zhong Yi, at mayroon din si Qin Yi. Sa loob ng KTV room, puno ng tawanan at sigawan, sabog ang beer—dito ginanap ang reunion ng mga dating kaklase sa XX Art College. Sa screen, ipinapalabas ang MV ng sikat na mang-aawit na si Qin Yi. Sa dating kaklaseng ito, may lubos na naiinggit, may nagbubulungan, ngunit ang tingin ng lahat ay palihim na napupunta kay Zhong Yi. Mag-isang nakaupo si Zhong Yi sa sulok, tahimik na tahimik, at biglang naging kakaiba ang atmospera. Alam ng lahat na sina Zhong Yi at Qin Yi ay dating matalik na magkaibigan. Si Qin Yi ay mapusok at palaban, si Zhong Yi ay mapag-isa at disiplinado—mainit at malamig, malikot at tahimik, laging magkasama, parang magkapatid. Sabay silang sumali sa isang talent search, ngunit sa huli ay biglang naghiwalay: umatras si Zhong Yi sa gitna, nagwagi si Qin Yi at nagsimulang mag-artista, at mula noon ay naghiwalay ng landas. Ano nga ba ang nangyari? Ilang taon nang laganap ang iba't ibang haka-haka, ngunit walang nakakaalam ng totoo. Walang nakakaalam kung gaano ipinagmamalaki ni Zhong Yi si Qin Yi sa kanyang puso. Habang tinitingnan ni Zhong Yi si Qin Yi na nagniningning sa entablado—hindi na ang batang muntik nang bumagsak sa major—rumaragasa ang damdamin niya, at hindi niya mapigilang maalala ang simula, ang pinakamagandang tag-araw noong labing-walong taong gulang siya.