Ang "Mao Pian" ay tumutukoy sa maliliit na manloloko sa kalye—may organisasyon at disiplina sila, gumagalaw sa gilid ng lungsod. Sila ay mga manloloko, mga magnanakaw na parang bayani, mga lumalabag sa batas—o wala man silang marangal na pag-uugali, mayroon naman silang propesyonal na prinsipyo; hindi lamang pera ang kanilang layunin. Sila ay mga artistang may mataas na katalinuhan, tumpak na nagpaplano sa bawat hakbang: tinutukoy ang target, gumagawa ng plano, maingat na nag-aayos, inaakit ang kalaban nang malalim, at sa huli ay nahuhuli sa lambat ang mga sakim, mahilig sa laman, at walang awa sa mahihirap. Hinahamak ng magnanakaw ang tulisan dahil walang teknikal na kasanayan ang tulisan; hinahamak ng manloloko ang magnanakaw dahil walang artistikong halaga ang magnanakaw. Ang bawat bagay, kapag umabot sa kasukdulan, ay isang sining. Ito ay isang salamin na nagpapakita ng kabilang antas ng lipunan. May mga bagay na marahil hindi natin nakikita, ngunit narinig na natin—ito ang kuwento ng kasalukuyan, ang alamat ng hinaharap. Ito ang Ikalawang Panahon ng "Mao Pian."