คันมือเจ็ดปี：ลบเลือนดอนน่า 3
เมือง
0.0 17.9Kอัปเดตถึงตอนที่ 5
ในวันครบรอบแต่งงานปีที่เจ็ด ฉันกำลังคร่อมสามีมาเฟียของฉัน ลูเซียน อยู่และจูบเขาอย่างดูดดื่ม นิ้วของฉันคลำอยู่ในกระเป๋าชุดเดรสผ้าไหมราคาแพงที่ซ่อนที่ตรวจตั้งครรภ์ไว้ ฉันอยากเก็บข่าวการตั้งครรภ์ที่ไม่คาดคิดนี้ไว้บอกตอนท้ายของค่ำคืน มาร์โก มือขวาของลูเซียน ถามด้วยรอยยิ้มที่แฝงนัยเป็นภาษาอิตาลีว่า "ดอน นกน้อยคนใหม่ของท่าน โซเฟีย เธอมีรสชาติเป็นอย่างไรบ้าง" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของลูเซียนสั่นสะเทือนผ่านอกของฉัน ส่งความหนาวเย็นแล่นริ้วขึ้นสันหลัง เขาตอบกลับเป็นภาษาอิตาลีเช่นกันว่า "เหมือนลูกพีชที่ยังไม่สุก สดใหม่และอ่อนนุ่ม" มือของเขายังคงลูบเอวของฉันอยู่ แต่สายตาของเขากลับเหม่อลอย "เก็บเรื่องนี้ไว้ระหว่างเราเท่านั้น ถ้าดอนน่าของฉันรู้เข้า ฉันตายแน่" ลูกน้องของเขาหัวเราะอย่างรู้ทัน ยกแก้วขึ้นและสาบานว่าจะปิดปาก ความอบอุ่นในเลือดของฉันกลายเป็นน้ำแข็ง ทีละนิด ทีละนิด สิ่งเดียวที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ยายของฉันมาจากซิซิลี ฉันจึงเข้าใจทุกคำพูด ฉันบังคับตัวเองให้สงบนิ่ง รักษารอยยิ้มสมบูรณ์แบบของดอนน่าไว้ให้คงที่ แต่มือที่ถือแก้วแชมเปญของฉันกลับสั่นเทา แทนที่จะก่อเรื่องวุ่นวาย ฉันเปิดโทรศัพท์ พบคำเชิญที่ได้รับเมื่อไม่กี่วันก่อนสำหรับโครงการวิจัยทางการแพทย์ระดับนานาชาติแบบส่วนตัว และกด "ตอบรับ" ภายในสามวัน ฉันจะหายไปจากโลกของลูเซียนอย่างสิ้นเชิง