ในหมู่บ้านริมทะเลอันเงียบสงบ มีเด็กหญิงจอมซนชื่อเสี่ยวควยผู้มีความฝันมากมาย เธอทั้งอยากเล่นกับเพื่อน ๆ และอยากช่วยแม่หงจูแสดงงิ้วเหมาเฉียง เนื่องจากพ่อของเสี่ยวควยหายสาบสูญไปในทะเล หงจูจึงต้องแบกรับภาระครอบครัวเพียงลำพัง ช่วงเวลาที่เธอเปล่งประกายที่สุดคือการได้ขึ้นเวทีเป็นนักแสดงงิ้วเหมาเฉียง แต่ตอนนี้ ผู้คนสนใจศิลปะการแสดงแบบดั้งเดิมน้อยลง ประกอบกับเสี่ยวควยป่วย ชีวิตของพวกเขาจึงตกอยู่ในความผันผวน แม้ภาพยนตร์เรื่องนี้จะถ่ายทอดช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดและการสูญเสียที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่แก่นแท้ของเรื่องคือการฟื้นฟูพลังใจ เราจะฟื้นตัวจากช่วงเวลาเช่นนี้ได้อย่างไร ดั่งลูกโป่งที่ลอยอยู่รอบหมู่บ้าน ความหวังให้คนที่ออกเรือกลับมาอย่างปลอดภัย ความเจ็บปวดมีอยู่ทั่วไปในชีวิตของพวกเขา แต่คำอวยพรให้มีความสุขซึ่งกันและกันก็มีอยู่ทั่วไปเช่นกัน
เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมพูดคุย