คนรักในวัยเด็กของสามีฉันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย เพื่อทำตามความปรารถนาสุดท้ายของเธอและให้เธอได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของครอบครัว สามีของฉัน แอรอน เทอร์เนอร์ มอบสร้อยคอของฉันให้เธอ เขายังยอมให้เธออ้างวันเกิดของฉัน แม้แต่ลูกชายของเราก็เริ่มเรียกเธอว่า "แม่" ในเวลาส่วนตัว เขาบอกฉันว่า "คริเชล ซิลเวียกำลังจะตาย แค่ยอมตามใจเธอหน่อยได้ไหม" ทุกครั้งที่ฉันขอให้เขาแบ่งเวลาและความรักให้ฉันสักนิด ลูกชายของเรา ลูคัส ก็รีบพูดแทนพวกเขา "แม่ แม่ไม่เคยสอนให้ผมใจกว้างหรอกหรือ ซิลเวียกำลังจะตาย ทำไมแม่ถึงชอบทำให้เธอลำบากอยู่เสมอ" เมื่อเวลาผ่านไป ฉันก็เลิกขออะไรเลย จากนั้นคืนหนึ่ง ฉันได้ยินลูกชายพูดกับพ่อของเขาหลังกลับจากโรงพยาบาล "ซิลเวียช่างอ่อนโยนและสง่างามจัง ผมอยากให้แม่เป็นเหมือนเธอบ้าง" แอรอนหัวเราะเบาๆ และลูบผมลูกชายอย่างเอ็นดู "แม่ของลูกอาจจะเข้มงวดไปหน่อย แต่มันก็เพื่อลูกเองนะ ในเมื่อลูกชอบซิลเวียมากขนาดนี้ ให้เธอเป็นแม่ทูนหัวของลูกดีไหม" ดังนั้นแม้แต่เด็กที่ฉันเสี่ยงชีวิตนำเข้ามาในโลกนี้ก็ไม่ชอบฉัน ฉันก้มสายตาลง ปิดประตูห้องนอนอย่างเงียบๆ และแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในเมื่อพวกเขาทั้งคู่เต็มไปด้วยความเสียใจเช่นนี้ ฉันก็จะจากไปอย่างเงียบๆ และให้สิ่งที่พวกเขาต้องการ