สามีของฉัน—เจ้าพ่อมาเฟีย—สูญเสียรักแรกของเขาไปด้วยการฆ่าตัวตาย เซเลสต์ เรเยสไม่อาจยอมรับได้ว่าเขากำลังจะแต่งงานกับฉัน นับจากนั้น ดาเรียส สเตอร์ลิงก็ไว้อาลัยให้เธออย่างเปิดเผยทุกวัน และเราก็กลายเป็นคู่รักที่เกลียดชังกันยิ่งกว่าใครๆ แต่เมื่อตระกูลมอร์เรตติแห่งอีสต์บอร์นส่งมือสังหารมาลอบทำร้ายฉัน ดาเรียสกลับรับกระสุนที่พุ่งมาที่ฉันแทน กระสุนนัดนั้นอาบยาพิษ ขณะที่เขานอนอ่อนแรงในอ้อมแขนของฉัน เขากระซิบว่า "ฉันช่วยชีวิตเธอไว้ หนี้ที่ฉันมีต่อแม่ของเธอชำระหมดแล้ว ชาติหน้าเราอย่ามาเจอกันอีกเลย ฉันไม่อยากเกลียดเธออีกต่อไปแล้ว ฉันแค่หวังว่าเธอจะเป็นเด็กสาวบ้านข้างๆ ตลอดไป ตอนนี้ถึงเวลาที่ฉันจะได้อยู่กับเซเลสต์แล้ว" แล้วเขาก็จากไปในอ้อมแขนของฉัน ฉันร้องไห้จนใจจะขาด แต่ดาเรียสไม่เคยหันมามองฉันอีกเลย เมื่อนั้นฉันจึงตระหนักได้ว่าความเกลียดชังของเราตลอดหลายปีที่ผ่านมาช่างโง่เขลาและไร้เดียงสาเพียงใด ต่อมา หลังจากฉันกำจัดตระกูลมอร์เรตติได้ ฉันก็ปลิดชีพตัวเองเพื่อเขา แต่เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับย้อนไปในปีที่อายุ 20—ปีที่เราหมั้นกัน ฉันปฏิเสธแผนการคลุมถุงชนของพ่อ และเลือกไปนิวเวอร์เดนเพื่อดูแลธุรกิจของครอบครัว ครั้งนี้ ฉันจะอยู่ให้ห่างจากดาเรียส และอวยพรให้เขากับเซเลสต์