เราเป็นแบบนี้ มันคือความรักหรือเปล่า? อาเมย์เกิดมาพร้อมกับโรคสมองพิการ แต่กลับมีนิสัยร่าเริงและมองโลกในแง่ดีอย่างไม่น่าเชื่อ เวลาว่างเธอมักจะชวนเพื่อนไปเล่นสเก็ตบอร์ด พูดคุยกัน และวาดรูปเพื่อความสนุก ตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา เธอพยายามอย่างหนักที่จะไม่ให้ร่างกายเป็นอุปสรรค แต่แม่ที่ปกป้องเธอมากเกินไปกลับยืนกรานให้เธอเข้ารับการผ่าตัดมดลูกออก ทำให้ชีวิตที่อาเมย์พยายามสร้างขึ้นมาเสียสมดุลอีกครั้ง ร่างกายของเธอไม่เคยเป็นไปตามที่เธอต้องการเลย เพื่อนแนะนำให้อาเมย์รู้จักกับองค์กรอาสาสมัครที่ให้บริการทางเพศสำหรับคนพิการโดยเฉพาะ และที่นั่นเธอได้รู้จักกับเคน อาสาสมัคร การพบกันโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนนี้ดูเหมือนจะเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำของทั้งคู่ ความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทำให้เส้นแบ่งระหว่างศีลธรรมและร่างกายจางลง ความสัมพันธ์แบบนี้ มันคือความรักหรือเปล่า?
เข้าสู่ระบบ เพื่อร่วมพูดคุย