ทุกคนในอิตาลีตอนใต้รู้ดีว่าโลเรนโซ มอร์เรตติรักฉันจนคลั่งไคล้ แต่เขากลับเก็บผู้หญิงที่อายุน้อยกว่ามากไว้ในนาโปลี พวกเขาบอกว่าเธอหน้าตาเหมือนฉันเมื่อหลายปีก่อน เขาบอกผู้คนว่าเธอเป็นเพียงเครื่องเตือนใจถึงผู้หญิงที่เขาเคยรักมากที่สุดเท่านั้น เขายังออกคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครให้ฉันได้ยินเรื่องเธอ จนกระทั่งวันที่ฉันรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ ฉันไปที่ออฟฟิศของเขาเพื่อบอกข่าวด้วยตัวเอง แต่ต้องหยุดอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงสาวจากข้างใน “โลเรนโซ… ฉันอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันทำให้คุณนึกถึงเธอใช่ไหม” ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ผ่านช่องว่างนั้น ฉันเห็นผู้หญิงสาวที่ดูเหมือนฉันเกินไป ห่อตัวในเสื้อแจ็คเก็ตของเขาและถือแก้วของเขา ฉันยืนอยู่ตรงนั้น แทบไม่หายใจ แล้วฉันก็ได้ยินเขาตอบ “อย่าเปรียบเทียบตัวเองกับเธอเลย” “เธอไม่มีวันเป็นอย่างที่คุณเป็นได้” ฉันหันหลังเดินจากไปโดยไม่ส่งเสียงใดๆ คืนนั้น ฉันโทรหแม่ “แม่คะ หนูตัดสินใจแล้ว” แม่เงียบไปครู่หนึ่ง “หนูต้องการไฟค่ะ” ฉันพูด “ไฟที่ไม่มีใครรอดชีวิต เมื่อมันจบลง София มอร์เรตติต้องตายจากโลกนี้ไป”