เมื่อเปลวไฟกักขังลูกสาวของฉันและสุนัขที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก สามีนักดับเพลิงของฉันเลือกช่วยสุนัขก่อน เขาฟังเสียงร้องไห้ของโคลอี้ แต่ไม่ฟังเสียงลูกรักวัย 3 ขวบของเราที่ร้องเรียกหาพ่อ ฉันมองมือน้อย ๆ ของลิลี่หายไปในเปลวไฟ ต่อมา โคลอี้กระซิบว่า “หยุดดิ้นรนเถอะ เขาไม่มีทางเชื่อเธอหรอก” เธอพูดถูก จนกระทั่งตำรวจโทรมาแจ้งเรื่องใบมรณะบัตรของลิลี่ จนกระทั่งเขาได้ยินเธอหัวเราะว่า “ฉันเป็นคนจุดไฟนั้น ฉันล็อกประตูของเด็กคนนั้น ตอนนี้อีธานเป็นของฉันแล้ว” ความจริงมาสายเกินไป ทางเลือกบางอย่างเผาทุกสิ่งให้วอดวาย