หมู่บ้านชิงอู๋เกิดเหตุสายธารใต้ดินขาดสะบั้นลงอย่างกะทันหัน ซางเสวี่ยชีนักปรุงยาและฉีเวินเช่อนักดาบตามกระแสน้ำภูเขาที่ไหลย้อนขึ้นไปจนถึงสำนักเทียนเหิง และพบว่าสำนักแห่งนี้ลักดึงสายน้ำใต้ดินจากเชิงเขามาหล่อเลี้ยงรากเมฆที่กำลังเสื่อมสลายมานานหลายปี เมื่อต้องเผชิญทางเลือกระหว่างการทำมาหากินของชาวบ้านกับการดำรงอยู่ของสำนัก ทั้งสองจึงร่วมมือกับฉือย่านเชิง จู้ซูหลาน และคนอื่น ๆ สืบหาความจริงและฟื้นฟูบ่อน้ำกับโซ่ผนึกให้กลับคืน สุดท้ายซางเสวี่ยชีใช้ดินวิเศษซีหย่างที่มารดาเหลือไว้ พร้อมด้วยต้นกำเนิดของตนเองปลุกเร้ารากเมฆ ทำให้ต้นน้ำและปลายน้ำได้แบ่งปันสายน้ำที่มีชีวิตอีกครั้ง ผู้คนจึงเข้าใจว่าการปกป้องที่แท้จริงไม่ใช่การแย่งชิง หากคือการเคารพธรรมชาติ กล้ารับผิดชอบ ร่วมมือกัน และรักษาบ้านเกิดและความหวังไว้ให้คงอยู่