เสิ่นชิงหานเพิ่งได้รับใบปริญญาและกลับบ้านด้วยความดีใจ ตั้งใจจะบอกข่าวดีกับแม่เลี้ยงหลี่กุ้ยหลาน แต่กลับถูกอีกฝ่ายรังเกียจและไล่ออกจากบ้าน นางเร่ร่อนอยู่กลางถนนก่อนจะหมดสติท่ามกลางสายฝน โชคดีที่มีชายวัยกลางคนอย่างหลี่เซียวหยางยื่นมือเข้าช่วย ทั้งสองจากกันอย่างเร่งรีบโดยไม่ได้แลกเปลี่ยนข้อมูลติดต่อกัน หลังจากเสิ่นชิงหานตื่นขึ้นมา นางไม่รู้เลยว่าผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตตนคือใคร จนกระทั่งไปสัมภาษณ์ที่บริษัทและได้พบหลี่เซียวหยางอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด หลี่เซียวหยางจำเสิ่นชิงหานได้ในทันที ทั้งสองจึงเริ่มผูกสัมพันธ์กัน หลังจากนั้นในตำแหน่งงานธรรมดา ๆ พวกเขาพบกันครั้งแล้วครั้งเล่า คอยอยู่เคียงข้าง ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน และในยามยากลำบากก็ร่วมกันทำให้สำเร็จ