ไบรอันกับโลแกนเป็นพี่น้องฝาแฝดเผ่ามนุษย์หมาป่า ที่ฉันกับอิซาเบลลาลูกพี่ลูกน้องของฉันช่วยไว้จากการค้าสัตว์เถื่อนใต้ดิน ตอนนั้น เราสองคนยืนจ้องมองลูกหมาป่าน้อยๆ ที่สกปรกเหล่านั้น และแทบไม่ต้องพูดอะไรมาก เราต่างตัดสินใจรับเลี้ยงคนละตัว ฉันรับไบรอันมา อิซาเบลลารับโลแกนไป สิบสามปีผ่านไปในพริบตา ตลอดเวลานั้น ฉันเชื่อว่าแม้ไบรอันจะไม่ชอบฉัน แต่เขาก็คงรู้สึกขอบคุณอย่างน้อยที่ฉันช่วยชีวิตเขาไว้ ภาพลวงนั้นแตกสลายในวันที่ฉันบังเอิญได้ยินเขาคุยกับมนุษย์สัตว์ตัวอื่น มีคนถามว่า “เอ็มม่าใจดีกับนายมากเลย ทำไมนายถึงเย็นชากับเธอตลอด?” ไบรอันหัวเราะสั้นๆ อย่างไม่แยแส “ใครใช้ให้เธอใจดีกับฉันล่ะ?” “นายได้ดีแล้วยังไม่รู้อีก” “ดีเหรอ? งั้นฉันก็คงต้องขอบคุณเอ็มม่าให้ดีๆ สินะ ถ้าเธอไม่รับฉันไปก่อน ฉันคงได้อยู่กับอิซาเบลลาไปแล้ว” อีกเสียงหนึ่งเสริมว่า “ก็สมเหตุสมผลนะ เทียบกับอิซาเบลลาหัวหน้าทีมเชียร์ลีดเดอร์ เอ็มม่านี่ก็แค่...ไม่มีอะไรพิเศษ” ความเจ็บปวดจืดชืดแผ่ไปทั่วอกของฉัน ในวินาทีนั้น ทุกความรู้สึกที่ฉันเคยมีให้ไบรอันตลอดหลายปีก็เงียบหายไป