อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ย่านชินริมดง เสียงพัดลมซื่อสัตย์กว่าเสียงคน ผู้หญิงหลังเคาน์เตอร์ผลัดกันยิ้ม ประธานนัมถือกุญแจกับตารางกะไว้ในมือเดียวกัน มีคนเขียนร่างกายเป็นค่าล่วงเวลา มีคนเขียนสิ่งที่เห็นเป็นข้อต่อรอง ประตูห้องข้างๆเปิดแค่ช่องเดียว——“คืนนี้คุณจะกลับบ้านตัวเองไหม?” อันแทฮยอนแค่เป็นลูกค้า แต่เมื่อลูกค้าเห็นแสงไฟในห้องเก็บของ ก็ไม่ใช่แค่ลูกค้าอีกต่อไป ร้านยังเปิดอยู่ สิ่งที่เปิดอยู่ไม่เคยเป็นแค่หน้าจอ