หลังเติบโตเป็นผู้ใหญ่ หลินเฉินใช้ชีวิตประจำวันตามลำพังกับมารดา และค่อยๆ ค้นพบว่าความอบอุ่นระหว่างพวกเขามีบางสิ่งเกินกว่าความรักในครอบครัว สายตาอ่อนโยนของมารดาไม่ใช่เพียงความรักใคร่ แต่มีความขมขื่นและความปรารถนาที่ไม่อาจเอ่ยออกมา ทั้งสองพบกันครั้งแล้วครั้งเล่าในห้องนั่งเล่นและห้องนอนยามดึก ความหวานละมุนปนเปื้อนด้วยการทรยศและสิ่งยั่วยวนที่ซ่อนเร้น ความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่างแม่ลูกค่อยๆ ก่อตัวภายใต้แสงไฟของเมืองสมัยใหม่ กระตุ้นให้เกิดความสับสนทางอารมณ์และราคะที่ยากจะถอนตัว