คืนหนึ่งในสระว่ายน้ำจู่ๆ ก็มีร่างเปียกโชกโผล่ขึ้นมา ยูริดึงคนคนนั้นขึ้นฝั่ง อกของเขายังมีบาดแผลที่ยังไม่หายดี เขาบอกว่าตัวเองชื่อไบรอัน แต่ปฏิเสธโรงพยาบาล ปฏิเสธการรับเลือด เพียงกระซิบเบาๆ ว่า อย่าให้ฉันได้กลิ่นเลือดของคุณ ไบรอันคือแวมไพร์ที่หนีออกมาจากเผ่าของตน ยึดถือคำสั่งสอนที่พ่อทิ้งไว้ — ไม่กินเลือดมนุษย์เด็ดขาด แต่กลิ่นกายของยูริเหมือนคำสาป ดึงเขากลับมาจากขอบแห่งเหตุผลครั้งแล้วครั้งเล่า ขณะเดียวกัน ลูเซียสเพื่อน childhood ที่โตมาด้วยกันก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ สัญชาตญาณหมาป่าทำให้เขาทั้งอยากปกป้องยูริ และอยากฉีกชายแปลกหน้าคนนี้ให้ขาด เผ่าเก่าในป่าตามมาถึง คำถามใต้หน้ากากมีเพียงประโยคเดียว บอกฉันมาว่าพ่อของเจ้าคือใคร ไบรอันตอบ งั้นก็เอาไปจากศพของฉันสิ กลางวันคือสนามบอลกับชุดนักเรียน กลางคืนคือพันธะเลือดและการเผชิญหน้า ยูริค่อยๆ ค้นพบว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา สายเลือดคู่ตื่นขึ้นพร้อมกันทั้งในความเจ็บปวดและรอยจูบ สามคนถูกโชคชะตาผูกไว้บนเชือกเส้นเดียวกัน มีคนอยากใช้เขาเป็นยา มีคนอยากให้เขาเป็นบ้าน และเขาอยากถามเพียงอย่างเดียว — คุณตกลงมาจากที่ไหนกันแน่