ไฟเขียวสว่างขึ้น บนผืนทรายเหลือเพียงเสียงหอบหายใจ 456 กับ 218 กอดกันแน่นใต้ต้นไม้แห้ง — ไม่ใช่เพื่อผ่านด่าน แต่ภายใต้สายตาจ้องมองของตุ๊กตายักษ์ พวกเขาพนันความกลัวและความปรารถนาไปพร้อมกัน ชุดวอร์มสีเขียวถูกกระชากเปิด หมายเลขยังติดอยู่ที่อก แต่ร่างกายยอมจำนนไปก่อนแล้ว จากการจูบใต้ต้นไม้ สู่การพันเกี่ยวกันในผืนทราย จากการหยั่งเชิง การกลืนกิน สู่การร่วมรักเปลือยเปล่าสมบูรณ์ กฎไฟแดงหยุด ไฟเขียวไปยังคงอยู่ แต่ในช่องว่างของกฎ พวกเขาเขียน "มีชีวิตรอด" ใหม่เป็น "ตอนนี้ต้องเป็นของกันและกัน" ลึกเข้าไปในทุ่งข้าวสาลี 199 ถอดชุดหมายเลขออก มองจากระยะไกลและถูกดึงเข้าไปด้วย ลมหายใจของทั้งสาม เม็ดทรายและหนามข้าวสาลี