ปีที่สองแห่งรัชศกจิ้งคัง กรุงเปี้ยนจิงแตก เมื่อวันกองทัพจินบุกเข้าเมือง จ้าวเฉิงอานแห่งราชวงศ์จ้าวซ่งและนางกำนัลเฉินชิงเหอกอดกันเป็นครั้งสุดท้ายท่ามกลางเลือดและไฟ เขาสัญญากับนางถึงชาติหน้า แต่นางกลับพูดเพียงว่า "ได้พบกันก็เป็นโชคชั้นสูงแล้ว" คืนนั้น จ้าวเฉิงอานตายในกองทัพที่วุ่นวาย จนวินาทีสุดท้ายยังเรียกชื่อนาง ส่วนเฉินชิงเหอถูกจับเป็นเชลยขึ้นเหนือ ในความอัปยศและการรอคอยอันยาวนาน นางใช้เวลายี่สิบเจ็ดปีเฝ้ารักษาสัญญาที่ไม่มีใครตอบ นางรอตั้งแต่สาวจนผมขาว จากกำแพงวังจนถึงทุ่งร้างนอกด่าน นางยังคงเชื่อว่าเขาจะกู้ชาติแล้วมารับนาง จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต นางยังมองไปทางใต้และกระซิบเบาๆ ว่า "เฉิงอาน...ยังไม่มาอีกหรือ" นี่คือเรื่องราวเกี่ยวกับยุคสมัยอันวุ่นวาย การรอคอย และความสิ้นหวัง บางคนตายในคืนนั้น แต่บางคนกลับใช้ทั้งชีวิตเพื่อไปพบการกลับมาพบกันที่จะไม่มีวันมาถึง ชีวิตคนเราเพียงสามหมื่นวัน ได้พบกันก็เป็นโชคชั้นสูงแล้ว