จากความหลงใหลจนกลายเป็นความหมกมุ่น สู่ความขัดแย้งและเจ็บปวดใจ แล้วก็กลับสู่ความสงบราวกับน้ำนิ่ง นี่คือเรื่องราวการเติบโตของผู้หญิงคนหนึ่ง ปีแล้วปีเล่า ครั้งแล้วครั้งเล่าของความรู้สึก... หัวเหวยหลินเป็นที่หมายปองของสาวแทบทั้งโรงเรียน ทั้งหล่อ ทั้งสูง และสอบได้อันดับสี่ของคะแนนรวมในการสอบวิชาชีพของสถาบันศิลปะกลาง แต่เพราะพ่อของเขากู้เงินผิดกฎหมายแล้วหนีไป ในวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยเขาจึงถูกฝูงชนผู้เสียหายรุมล้อม จนสุดท้ายไม่ได้เข้าห้องสอบ... และก็คนคนนี้เอง ที่ทำให้ชะตาชีวิตของผู้หญิงสองคนผูกพันกัน นับจากสิบแปดปีหลังการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เฉินอวี่ นักเรียนดีในสายตาครู ลูกสาวแสนว่านอนสอนง่ายในสายตาพ่อแม่ เพื่อไล่ตามหัวเหวยหลิน เธอถึงกับเอาบุหรี่จี้แผลที่ข้อมือซ้ายสามแผลเลียนแบบเขา จนช่วงหนึ่งถูกคนเข้าใจผิดว่าเคยเป็นเด็กเกเรและถูกวิพากษ์วิจารณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับภูมิลำเนาเดิมหลังเรียนจบ และได้อยู่เฝ้าหัวเหวยหลินในเมืองหลวงที่ต้องเข้าคุกเพราะต่อสู้เพื่อเธอ เธอทั้งตื๊อ ทั้งอาละวาด ทั้งทำตัวเกเร จนสุดท้ายก็คว้าโควตาอาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยมาได้ เพื่อที่จะเก็บเงินจัดงานแต่งงานด้วยตัวเองกับหัวเหวยหลินที่งานไม่ราบรื่น เธอต้องดิ้นรนอย่างแสนสาหัสจนต้องทำแท้งเด็กในท้อง... การแต่งงานของเธอได้มาอย่างยากลำบาก หัวเหวยหลินของเธอก็พยายามเกินขีดจำกัด แต่ยามลำบากก็ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน พอชีวิตเริ่มดีขึ้น ครอบครัวเล็กๆ กลับพังทลายในชั่วข้ามคืน เพียงเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ความไม่สบายใจนิดหน่อย และความระแวงเพียงครั้งเดียว หย่าร้างครั้งหนึ่ง ทำให้เธอเข้าใจเหตุผลข้อหนึ่ง เธอสอบปริญญาโท เป็นอาจารย์ แล้วแต่งงานใหม่กับอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอ เวยหมิง แต่ปัญหาเก่าสรุปได้แล้ว ปัญหาใหม่ก็เกิดตามมากับการแต่งงานใหม่ ดูเหมือนความเสียใจในอดีตจะขวางกั้นระหว่างสามีภรรยาตลอดมา สองหัวใจจึงไม่อาจเดินไปในเส้นทางเดียวกันได้ ยิ่งอยากตัดขาดก็ยิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดเรื่องขึ้นมากวนชีวิตปกติ แต่เมื่อหัวเหวยหลินปรากฏตัวอีกครั้ง และโดยบังเอิญเข้าไปพัวพันกับโลกอารมณ์ของเธออีกครั้ง การแต่งงานที่ดูเหมือนกำลังมุ่งสู่ทางตันนี้ กลับเผยให้เห็นความเหนียวแน่นอย่างยิ่งที่ผ่านการขัดเกลาจากกาลเวลาหลายปี และจากตรงนั้นเองก็ได้สัมผัสถึงความสุขที่แท้จริง ที่แท้เส้นทางชีวิตก็เป็นเช่นนี้ ก้าวเท้าออกไปแล้วก็ไม่อาจหวนกลับ ไม่ว่าอดีตจะมีความเสียใจอย่างไร อารมณ์และหัวใจของคุณก็จะทุ่มเทไปในก้าวที่เดินต่อไป ไม่ว่าคุณจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม ที่แท้ความรักนั้นจับต้องได้จริง เพียงเปลี่ยนมุมมองสักนิดก็จะพบว่า แท้จริงมันคือความสุขเล็กๆ น้อยๆ รอบตัว ที่ไหลรวมกันอย่างเงียบๆ อยู่ตลอดเวลา ไหลรวมเป็นความสุข... กู้เสี่ยวเวยเคยแย่งไล่ตามหัวเหวยหลินได้ก่อนเฉินอวี่ แต่เพราะถูกพ่อซึ่งดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายในขณะนั้น "ล่อลวงให้สารภาพ" ทำให้พ่อของอีกฝ่ายที่หนีไปถูกจับ ความรักแรกจึงจบลงอย่าง abruptly ท่ามกลางความแค้น... นับจากนั้นกู้เสี่ยวเวยก็ผูกใจเจ็บกับพ่อ เพื่อแก้แค้น เธอแอบ辍学 ตั้งใจไปคลุกคลีกับกลุ่มวัยรุ่นเกเร ตั้งใจทำให้ตัวเองมีลูกที่ไม่รู้ที่มา ด้วยวิธีนี้เธอลงโทษทั้งพ่อและตัวเอง แล้วเดินทางคนเดียวสู่เมืองหลวงเพื่อไล่ตามหัวเหวยหลินอีกครั้ง ไม่คิดว่าการทุ่มเทอย่างไม่กลัวลำบากสารพัด สุดท้ายก็ยังแพ้ให้เฉินอวี่ เมื่อชายชื่อจูเถี่ยซื่อก้าวเข้ามาในโลกของเธอ เขามอบความอบอุ่นให้ มอบชีวิตที่ไม่ต้องเร่ร่อนอีกให้ แต่หัวใจของเธอกลับไม่เคยสงบ ไม่เคยหยุดห่วงหาหัวเหวยหลิน เธอลาออกจากงานเงินเดือนสูงมาเปิดโรงเรียนอนุบาล และหลังจากโรงเรียนอนุบาลต้องปิดเพราะเหตุการณ์อาหารเป็นพิษ ก็เปิดบริษัทน้ำมัน เธออยากพึ่งตัวเองในทุกเรื่อง ราวกับเพื่อหลบเลี่ยงความรักทั้งหมดนอกจากหัวเหวยหลิน และในที่สุด ราวกับรอคอยมานาน หัวเหวยหลินกับเฉินอวี่ก็หย่ากัน หน้าต่างในใจเธอจึงเปิดออกอีกครั้ง เธอช่วยดูแลพ่อของหัวเหวยหลินจนท่านเสียชีวิต เธอโน้มน้าวให้หัวเหวยหลินเข้าร่วมกิจการของเธอ เพื่อให้ชีวิตของเขากลับสู่เส้นทางอีกครั้ง เธอทำให้เขาซาบซึ้ง เธอมอบความรักที่เขาต้องเอาชีวิตมาชดใช้ก็ยังไม่พอให้เขา และสุดท้ายเธอก็ได้รับความรักเช่นกัน แต่ทันทีที่หัวเหวยหลินให้คำมั่นว่าจะอยู่เคียงข้างตลอดชีวิต เธอกลับต้องสูญเสียเต้านมข้างหนึ่งเพราะมะเร็งเต้านม และเพราะสูญเสียเต้านมข้างหนึ่งจึงไม่สมบูรณ์แบบอีกต่อไป เธอจึงจากเขาไปอย่างเด็ดเดี่ยว... ในช่วงปีแห่งความเจ็บช้ำหลังจากนั้น จูเถี่ยซื่อก็เข้ามาใกล้ชีวิตเธออีกครั้ง ชายคนนี้รอเธอมาตลอด ความรักของชายคนนี้เกือบจะไร้เงื่อนไข เธอถูกละลาย แต่ก็ยังหวาดหวั่นตลอด ราวกับในใจยังมีความปรารถนาหนึ่งที่ไม่อาจดับสูญ จนกระทั่งหัวเหวยหลินปรากฏตัวอีกครั้ง เข้าไปพัวพันกับการแต่งงานที่วุ่นวายของเฉินอวี่ และเข้าไปพัวพันกับโลกในใจที่เธอกำลังสับสนอยู่ ความสัมพันธ์สามเส้าที่ก่อตัวขึ้นกลับทำให้กู้เสี่ยวเวยตระหนักชัดกว่าที่เคยว่า ตลอดมาเธอใช้ความรู้สึกของตัวเองล่ามหัวเหวยหลินไว้ และใช้การตอบแทนของหัวเหวยหลินล่ามตัวเองไว้ ที่แท้เมื่อเติบโตขึ้น สิ่งที่เธอปรารถนาจะมีก็ไม่ใช่และไม่ควรเป็นความฝันอีกต่อไป ในขณะเดียวกันเธอก็พบว่า แท้จริงเธอมีความสุขอยู่ตลอดมา อยู่ข้างกาย ใกล้จนเธอคุ้นเคยจนลืมไปว่าต้องรู้สึกถึงมัน สุดท้ายเธอแต่งงานกับจูเถี่ยซื่อ ความรักที่ยืดเยื้อขาดๆ ต่อๆ กันมากว่าสิบปีก็สำเร็จสมบูรณ์ และในวินาทีนั้น หัวเหวยหลินก็ปลื้มใจ เพราะเขาด้วยความรัก ด้วยวิธีของเขา ได้ส่งผู้หญิงสองคนที่เขารักที่สุดในชีวิตไปสู่ความสุข ไม่ต้องแบ่งแยกกันอีก เพียงอวยพรอย่างเงียบๆ...