ในรัชสมัยคังซี จักรพรรดิคังซีทรงพนันกับพระภิกษุรูปหนึ่งชื่อเสวี่ยอิ่น (ซึ่งแท้จริงได้รับมอบหมายจากพระบิดาของคังซี) พระภิกษุแปลกประหลาดผู้นั้นสัญญาว่าจะฝึกขอทานสองคนข้างถนน น่าหลันหรงรั่ว บุตรชายของอัครเสนาบดีหมิงจูแห่งราชสำนัก และซือซื่อหลุน บุตรชายของแม่ทัพเรือซือหลาง ให้กลายเป็นเสาหลักของแผ่นดินและขุนนางชั้นผู้ใหญ่ของราชสำนัก ในที่สุดหลายปีต่อมา ขอทานคนหนึ่งที่พูดติดอ่างก็กลายเป็นขุนนางนักเลงวาทะพล่ำพลาม อีกคนที่ผอมแห้งก็กลายเป็นแม่ทัพใหญ่ที่เลื่องชื่อไปทั่วแผ่นดิน ต่อมาทั้งสองพร้อมกับน่าหลันหรงรั่วและซือซื่อหลุนรวมสี่คนได้ดำรงตำแหน่งสูงสุด มีอำนาจล้นฟ้า กลายเป็นสี่สมบัติเบื้องหน้าพระพักตร์ที่โด่งดังที่สุดในรัชสมัยคังซี แม้ทั้งสี่จะสาบานเป็นพี่น้องกัน แต่ต่างมีนิสัยแปลกแยกแตกต่างกัน มีความขัดแย้งกันไม่ขาดสาย บางคราวก็ร่วมมือกันก้าวหน้า บางคราวก็หักหลังกัน แต่เมื่อเผชิญกับขุนนางกังฉินทั้งสาม พวกเขากลับรวมใจเป็นหนึ่งเดียวกัน เรียกร้องเพื่อประชาชน ท่ามกลางภาพอันรุ่งเรืองของเสียงเพลงและการร่ายรำ กลับพบว่าทุกที่ที่ไปล้วนเต็มไปด้วยกับดักซับซ้อนที่ขุนนางโลภตั้งไว้ และพวกอิทธิพลท้องถิ่นชั่วร้ายที่ก่อความเดือดร้อนจนราษฎรคร่ำครวญ ทุกครั้งที่สี่สมบัติเบื้องหน้าพระพักตร์ตามเสด็จไป พวกเขาต่างแสดงความสามารถพิเศษ บ้างตรวจสอบอย่างละเอียดลออ บ้างภักดีและกล้าหาญชำนาญศึก บ้างหัวเราะเยาะและด่าทอ บ้างแกล้งทำเป็นบ้าใบ้ ตลอดทางปราบคนชั่วกำจัดพวกฉ้อฉล เรียกร้องเพื่อประชาชน พลิกวิกฤตเป็นโอกาสและสร้างคุณงามความดีอันน่าอัศจรรย์อยู่เสมอ สี่สมบัติเบื้องหน้าพระพักตร์โลดแล่นอยู่ในวงราชการอันซับซ้อนและยุทธภพอันแปรผัน แสดงให้เห็นสุขนาฏกรรมในราชสำนักครั้งแล้วครั้งเล่าที่ทั้งขบขันและสะเทือนอารมณ์ ซือซื่อหลุนนั้นเนื่องจากมีความพิการ จักรพรรดิคังซีจึงพระราชทานชื่อว่า 'ปู้เฉวียน' (ไม่สมบูรณ์) เคยดำรงตำแหน่งผู้ว่าการอำเภอเจียงตู หลี่ฟู่หยินแห่งซุ่นเทียนฟู่ ผู้ว่าการคลังหลวง และได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ไท่จื่อไท่เป่าอวี้ เป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ยุติธรรม ชำนาญการตัดสินคดีความ ไม่คิดถึงผลประโยชน์ส่วนตน ขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ล้วนเกรงขามอย่างยิ่ง ผู้คนเรียกเขาว่า 'ซือชิงเทียน' (ฟ้าใสซือ) ขุนนางโลภและพวกอิทธิพลชั่วร้ายพยายามสังหารเขาหลายครั้ง แต่เขามองทะลุกลอุบายทุกครั้งและนำคนชั่วมาลงโทษตามกฎหมายในที่สุด น่าหลันหรงรั่ว องครักษ์ชั้นหนึ่งเบื้องหน้าพระพักตร์ เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ โดยเฉพาะความสามารถด้านวรรณกรรมที่เลื่องชื่อไปทั่วแผ่นดิน เป็นคนอ่อนไหวง่าย ชำนาญการแต่งกลอน ผู้คนเรียกเขาว่าลีโฮ่วจู่กลับชาติมาเกิด มีกลิ่นอายของตำราเต็มตัว ดูเหมือนหัวโบราณแต่ภายในเฉลียวฉลาด ทั้งบุ๋นและบู๊ ทำให้พวกพ้องคนชั่วหวาดเสียวเพียงได้ยินชื่อ เขาเกลียดความชั่วอย่างยิ่งและไม่ยอมรับคนพาล ชอบเปิดโปงกลอุบายตบตาของหลินเทียนเป่า หลินเทียนเป่า พูดเก่ง ชอบประจบสอพลอ อาศัยลิ้นอันพลิ้วไหวไต่เต้าขึ้นสูง ได้รับความโปรดปรานจากคังซีอย่างมาก ดูเหมือนคนพาลแต่มีธาตุแท้ที่เที่ยงธรรม มักทำสิ่งที่ไม่เป็นไปตามหลักเหตุผลและชนะด้วยกลอุบายแปลกใหม่ เขาเป็นคนประจบทุกฝ่าย ชอบฉวยโอกาส เห็นแก่ประโยชน์จนลืมความชอบธรรม มักคิดว่าตัวเองฉลาด คิดจะหลอกคนอื่นแต่กลับติดกับดักตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตกอยู่ในอันตราย อีกทั้งยังกลัวเมียมาแต่ไหนแต่ไร จนผู้คนเล่าขานเป็นเรื่องขบขัน เซี่ยฟ่าง มาจากยุทธภพ ได้รับการผ่อนผันให้กลับใจ ต่อมาจึงได้ตำแหน่งผู้บัญชาการเก้าประตูจากความดีความชอบ ภักดีต่อคังซีอย่างสุดใจ เป็นคนมีน้ำใจ ชำนาญการต่อสู้ขั้นสูงสุด เกรียงไกรในยุทธภพ ได้รับความเคารพจากนักเลงผู้กล้าทั่วแผ่นดิน ทำให้โจรใหญ่กลางสมุทรหวาดเสียวเพียงได้ยินชื่อ นิสัยเงอะงะและซื่อสัตย์ มักถูกหลินเทียนเป่าและคนอื่นหลอก แต่ทุกครั้งกลับเหมือนมีเทวดาช่วย พลิกกลับมาชนะได้ เรียกได้ว่าเป็นแม่ทัพผู้มีโชค สตรีทั่วแผ่นดินมองเขาเป็นไอดอล จึงมักถูกพัวพันในเรื่องชู้สาวอยู่เนืองๆ ละครเรื่องนี้ใช้ความสามารถพิเศษอันแปลกประหลาดของสี่สมบัติเบื้องหน้าพระพักตร์ เชื่อมเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ เข้าด้วยกัน เผยให้เห็นความชั่วร้ายนานัปการของขุนนางกังฉินที่ปะปนอยู่ในวงราชการสังคมศักดินา และความเลวร้ายนานัปการของพวกอิทธิพลชั่วร้าย ยกย่องคุณธรรมอันสูงส่งของขุนนางที่ซื่อสัตย์ซึ่งร่วมใจเป็นหนึ่งเดียวกัน เรียกร้องเพื่อประชาชน และแบ่งเบาความทุกข์ของแผ่นดิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสรรเสริญจิตวิญญาณของชนชั้นแรงงานผู้ต่ำต้อยในยุคนั้นที่ต่อต้านการกดขี่อันมืดมิดและใฝ่หาชีวิตที่ดีงาม ละครเรื่องนี้เลือกเส้นทางที่แตกต่างในบรรดาละครอิงประวัติศาสตร์ ไม่เพียงมีภาพน่าเวทนาของคนชั่วครองเมืองและคนดีถูกกลั่นแกล้ง มีฉากที่ทำให้ใจชุ่มชื่นเมื่อความยุติธรรมได้รับการผดุงและการปราบคนชั่วช่วยคนดี แต่ที่มากกว่าคือการปะทะกันของบุคลิกที่แตกต่างกัน และเสียงหัวเราะที่เกิดจากเนื้อเรื่องคาดไม่ถึง ทำให้ทั้งเรื่องแทรกความสะเทือนใจแบบโศกนาฏกรรมและความเบิกบานแบบละครชีวิตเข้าไว้ในสถานการณ์ตลกขบขันที่ปรากฏอยู่ตลอดเรื่อง