ในช่วงปลายทศวรรษ 1970 ครอบครัวแซ่โจวอาศัยอยู่ในย่าน "กวงจื้อเพี่ยน" ของเมืองหลวงมณฑลทางภาคเหนือ พ่อโจวจื้อกังเข้าร่วมการก่อสร้าง "แนวที่สามใหญ่" ทางตะวันตกเฉียงใต้ ลูกชายคนโตโจวปิ่งอี้ตอบสนองการเรียกร้องของประเทศและกลายเป็นหนึ่งในกลุ่มเยาวชนeducatedคนแรกที่ถูกส่งลงชนบท ลูกสาวคนโตโจวหรงติดตามสามีซึ่งเป็นกวีไปยังชนบทมณฑลกุ้ยโจว เหลือเพียงลูกชายคนเล็กโจวปิ่งคุนที่อยู่ดูแลแม่ตามลำพัง ตลอดห้าสิบปีชะตากรรมของครอบครัวโจว entwined กับการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย โจวปิ่งอี้หลังจบมหาวิทยาลัยเข้ารับราชการ ผ่านความผันผวนในเส้นทางข้าราชการท่ามกลางการปฏิรูปครั้งใหญ่ โจวหรงหลังได้รับปริญญาเอกยังคงสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย แต่เส้นทางความรักกลับขรุขระ ต้องไปพำนักที่ฝรั่งเศสถึงสิบสองปีโดยไม่คาดคิด โจวปิ่งคุนกับเจิ้งเจวียนหญิงงามผู้โชคร้ายใช้ชีวิตร่วมกันอย่างเหนียวแน่น ผ่านความพยายามของตนเองจากกรรมกรกลายเป็นศิลปินวรรณกรรม ผ่านความเจ็บปวดจากการตกงานและความท้าทายจากการ "ลงทะเลทำธุรกิจ" ในวันคืนธรรมดาสามัญคอยช่วยเหลือเพื่อนบ้านญาติมิตรให้ก้าวไปด้วยกัน ขณะที่ทุกคนในครอบครัวทำภารกิจชีวิตของตนสำเร็จ ก็ได้เขียนมหากาพย์ชีวิตของประชาชนจีนร่วมสมัยขึ้นมาด้วย