ในยุคทศวรรษ 1970 ปู่ตู้ผู้ проживает ในเมืองชายทะเลเล็กๆ มีลูกสาวสี่คน ลูกสาวคนโตแต่งงานออกไปอยู่ต่างถิ่น คนที่สองเหม่ยหลานแต่งงานกับเหอเต๋อโหยว ชาวนาผู้แกะตราประทับในแผนกบริการของโรงงาน คนที่สามเหม่ยเสียฝ่าฝืนความประสงค์ของปู่ แต่งงานกับเจียงฮั่นผิง ปัญญาชนที่มาเป็นครูสอนแทนในโรงเรียนของโรงงาน มีเพียงคนที่สี่เหม่ยเจวียนผู้ดื้อรั้นที่ยังรอแต่งงานอยู่ที่บ้าน เหตุผลสำคัญที่ทำให้ปู่ตายตาไม่หลับคือทั้งชีวิตมีลูกสาวสี่คน และลูกสาวก็ยังให้กำเนิดลูกสาว ไม่มีผู้ชายสักคน เหม่ยเจวียนคือความหวังเดียวของปู่ หลานที่เกิดจากลูกสาวก็ยังเป็นหลานอยู่ดี! เหอเต๋อโหยวผู้คิดคำนวณผลประโยชน์แนะนำเจิ้งหมานโต่ว ผู้ที่นึ่งซาลาเปาในโรงอาหารพนักงานโรงงานให้รู้จักกับเหม่ยเจวียน ทั้งสองเริ่มจากรังเกียจกันและกันจนยอมรับกันและกัน ต่อมาแต่งงานและมีลูกชายชื่ออี้หมิง ปู่ตู้จึงยิ้มได้แม้อยู่ในหลุมฝังศพ เจิ้งหมานโต่ว เหอเต๋อโหยว และเจียงฮั่นผิง สามพี่เขยที่มีถิ่นกำเนิด อุปนิสัย ความรู้ความสามารถ และงานอดิเรกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง สามครอบครัวนี้เคียงข้างกันฝ่าฟันลมฝนมามากกว่าครึ่งชีวิต ในการแสวงหาความสุข พวกเขากลายเป็นพี่น้องต่างสกุลที่สนิทกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ