ไฉ่เมิ่ง นักแสดงสาวสวยวัยเยาว์แห่งคณะงิ้วชิงเชียง เป็นแฟนสาวในอุดมคติของหลี่เซียง ผู้กำกับงิ้วชิงเชียง ทั้งสองพยายามระดมทุนอย่างหนักเพื่อสร้างงิ้วชิงเชียงเรื่องใหญ่ เมื่อหลี่เซียงตัดสินใจจะขอไฉ่เมิ่งแต่งงาน อดีตภรรยาของเขา หานชิง อดีตนักแสดงในคณะ ก็กลับมาจากต่างถิ่นอย่างไม่คาดคิดพร้อมเด็กชายวัยห้าหกขวบชื่อต้าจื้อ เนื่องจากครึ่งหนึ่งของสิทธิ์ในบ้านของหลี่เซียงเป็นของหานชิง อดีตภรรยา เมื่อเธอขอพักอาศัยชั่วคราว หลี่เซียงผู้ใจอ่อนเห็นอดีตภรรยาพร้อมลูกก็ปฏิเสธไม่ลง แต่ก็อธิบายให้ไฉ่เมิ่งฟังไม่ได้ เพื่อไม่ให้แฟนสาวสงสัย หลี่เซียงพยายามหาทางรวบรวมเงินเพื่อซื้อสิทธิ์บ้านอีกครึ่งคืน แต่อดีตภรรยาไม่ยอมขาย เธอยื่นข้อตกลงให้หลี่เซียงเป็นพ่อชั่วคราวของเด็กเป็นเวลาสามเดือน หากหลี่เซียงตกลง เมื่อครบกำหนดตามข้อตกลง อดีตภรรยาจะสละสิทธิ์ครึ่งหนึ่งของบ้านและจากไปไกล ข้อตกลงนี้ทั้งทำให้เขาตื่นเต้นและปวดหัว หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว เขาก็ถูกบังคับให้ทำหน้าที่ หานชิงไม่พอใจที่หลี่เซียงยังคงคลุกคลีอยู่กับงิ้วชิงเชียง อยากใช้แนวคิดชีวิตสมัยใหม่พิสูจน์ว่าวิธีของหลี่เซียงไม่มีทางออก หลี่เซียงบอกว่าพูดอะไรก็ได้ ยกเว้นใครบอกว่างิ้วชิงเชียงไม่ดี เขาจะโมโหทันที แต่ในชีวิตจริงหลี่เซียงคิดว่าหานชิงกลับมาอย่างลำบาก จึงอดทนมาก ในสายตาคนนอกทั้งสองดูเหมือนคู่สามีภรรยาจริงๆ ทำให้ไฉ่เมิ่งไม่พอใจ ด้วยคำเตือนของจื้อฉุน หลี่เซียงก็รู้สึกทันทีว่าต้าจื้ออาจเป็นลูกของตัวเองที่เกิดหลังหย่า หลี่เซียงแอบพาเด็กไปตรวจ DNA แต่แผนล้มเหลวเพราะเอกสารไม่ครบ แม่ของหลี่เซียงที่ป่วยเป็นโรคหัวใจรู้ว่าเขามีเด็กอยู่ด้วยจึงมาเยี่ยม แม่เดิมทีชอบหานชิงมาก ทั้งสองไม่ได้บอกแม่เรื่องการหย่า หลี่เซียงจึงต้องโกหกแม่ว่าเด็กเป็นลูกของตัวเอง หลี่เซียงทุ่มเทดึงการลงทุนเพื่อสร้างงิ้วชิงเชียงเรื่องใหม่ เข้าร่วมการแสดงระดับชาติ แต่เป็นไปอย่างยากลำบากมาก ผู้จัดการเฉิง เจ้าของบริษัทแห่งหนึ่ง หลงใหลการแสดงของไฉ่เมิ่งจึงยินดีลงทุนให้คณะ แต่การที่ไฉ่เมิ่งถูกเชิญเข้าร่วมกิจกรรมเชิงพาณิชย์ของบริษัทต่างๆ บ่อยครั้งทำให้หลี่เซียงไม่พอใจ ไฉ่เมิ่งคิดว่าหลี่เซียงละทิ้งความฝันในการฟื้นฟูงิ้วชิงเชียงแล้ว จึงไม่พอใจเช่นกัน ความสัมพันธ์ของทั้งสองเกิดวิกฤต หานชิง อดีตภรรยา ทิ้งเด็กไว้กับหลี่เซียงผู้ไม่มีประสบการณ์เป็นพ่อแล้วจากไปอย่างกระทันหัน ทำให้หลี่เซียงยุ่งเหยิงมาก ไฉ่เมิ่งทนไม่ให้เด็กต้องลำบากจึงช่วยหลี่เซียงทำอาหาร เห็นไฉ่เมิ่งเล่นกับเด็กอย่างมีความสุข หลี่เซียงก็ซาบซึ้งมาก เมื่อหานชิงกลับมาเห็นเด็กกับหลี่เซียงสนิทกันเหมือนพ่อลูกก็ซาบซึ้งมาก พ่อแม่ของไฉ่เมิ่งรู้ว่าอดีตภรรยาของหลี่เซียงกลับมาพร้อมเด็กก็โกรธมาก บังคับให้ทั้งสองตัดความสัมพันธ์ทันที ในวันหยุดที่กลับจากคณะงิ้วชิงเชียง ไฉ่เมิ่งถูกพ่อขังไว้ในห้อง ปฏิเสธไม่ให้พบหลี่เซียง ผู้จัดการเฉิงที่ได้ยินข่าวก็มาและเป็นที่ถูกใจพ่อแม่ไฉ่เมิ่ง หลี่เซียงยิ่งเชื่อว่าเด็กเป็นลูกแท้ๆ ของตัวเอง เขาอยากโน้มน้าวไฉ่เมิ่งให้ช่วยกันรับเด็กมาเลี้ยงดูด้วยกัน ยิ่งทำให้พ่อแม่ไฉ่เมิ่งโกรธ ผู้จัดการเฉิงถูกจับเพราะปัญหาการยักยอกเงิน งิ้วที่ซ้อมไปครึ่งหนึ่งหยุดชะงักเพราะขาดทุน ทำให้หลี่เซียงกลุ้มใจอย่างมาก ในช่วงวิกฤตก็มีข่าวลือในคณะว่าไฉ่เมิ่งได้เงินมาเพราะนอนกับเจ้าของบริษัท ไฉ่เมิ่งทนการซักถามของหลี่เซียงและแรงกระแทกจากข่าวลือไม่ไหว จึงหมดกำลังใจออกจากคณะไปร้องเพลงที่บาร์ หลี่เซียงตามไปถึงบาร์ด้วยความพยายามอย่างหนัก น้ำตานองพยายามโน้มน้าวไฉ่เมิ่งให้กลับคณะเพื่อสานฝันต่อไป ไฉ่เมิ่งไม่ฟัง ในขณะที่หลี่เซียงสาบานจะทำงิ้วต่อไปจนตาย หานชิง อดีตภรรยา ก็ออกมาปกป้องไฉ่เมิ่งจากข่าวลือ ทันใดนั้นก็มีเงินบริจาคจำนวนมหาศาลกลับมาที่คณะ ระบุว่าเป็นกองทุนฟื้นฟูงิ้วชิงเชียง หลี่เซียงกลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง เพื่อให้ไฉ่เมิ่งผู้รับบทนางเอกกลับมาคณะ หานชิงไปหาไฉ่เมิ่งด้วยตัวเองและเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟัง แท้จริงแล้วหานชิง อดีตภรรยาของหลี่เซียง เป็นประธานบริษัทใหญ่ ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแล้ว เธอเลี้ยงดูต้าจื้อ เด็กกำพร้าที่เพื่อนร่วมงานหญิงทิ้งไว้หลังเสียชีวิตอย่างกระทันหัน เธอรู้ว่าอดีตสามีหลี่เซียงเป็นคนใจดี จึงอยากฝากเด็กไว้กับเขา อันที่จริงเธอได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้หลี่เซียงในอนาคตแล้ว แต่เมื่อเธอพยายามเปลี่ยนชีวิตหลี่เซียง เธอก็ล้มเหลว เธอซาบซึ้งกับความมุ่งมั่นของไฉ่เมิ่งและหลี่เซียงที่ทำทุกอย่างเพื่อฟื้นฟูงิ้วชิงเชียง เธอเห็นตัวเองในอดีตในตัวไฉ่เมิ่ง จึงตัดสินใจทุ่มเงินทั้งหมดสนับสนุนกิจการงิ้วชิงเชียงที่เธอเคยต่อสู้มา ไฉ่เมิ่งซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้งกับหานชิง ทันใดนั้นชายชื่อสือหู่ก็ปรากฏตัวขึ้น อ้างว่าเด็กชื่อต้าจื้อเป็นลูกแท้ๆ ของเขา เขาฟ้องหานชิงต่อศาลเพื่อขอสิทธิ์เลี้ยงดูเด็ก ความจริงชัดเจน ต้าจื้อเป็นลูกของสือหู่จริงๆ แต่หานชิงให้อภัยการที่สือหู่ทิ้งเพื่อนร่วมงานหญิงในอดีตไม่ได้ จึงพยายามทุกวิถีทางรักษาสิทธิ์เลี้ยงดูต้าจื้อไว้ แต่หานชิงที่ป่วยหนักใกล้ตายทนไม่ถึงวันขึ้นศาล หลี่เซียงและไฉ่เมิ่งไปหาสือหู่ นำจดหมายที่หานชิงเขียนให้ต้าจื้อทุกวันเกิดจนถึงอายุสิบแปดปีออกมา ความรักที่หานชิงมีต่อต้าจื้อทำให้สือหู่ซาบซึ้ง ยอมถอนฟ้องและประนีประนอม ในที่สุดก็ทำให้หานชิงจากไปอย่างสบายใจ