ในรัชสมัยจักรพรรดิเจิ้งเต๋อแห่งราชวงศ์หมิง แถบเจียงหนานมีผู้มีสติปัญญาเลิศหลายคน โดยเฉพาะถังปั๋วหู่ (หลิวข่ายเวย) ที่โดดเด่นที่สุด เมื่อเขาสอบได้ที่หนึ่งในระดับมณฑล ประชาชนต่างเบียดเสียดกันมาเพื่อชมบารมีของเขา แม้แต่ขุนนางชั้นสูงและญาติเชื้อพระวงศ์ก็ยังแย่งกันคบหาสมาคมกับยอดปราชญ์ผู้นี้ แต่ใครจะรู้ว่าความรุ่งโรจน์นั้นเปรียบดั่งสายฟ้าแลบในความฝัน เพียงชั่วพริบตา ถังก็ถูกจับเข้าคุกด้วยข้อหาที่ไม่มีมูล แม้สุดท้ายจะได้รับการอภัยจากจักรพรรดิ แต่ความหนาวเหน็บของน้ำใจผู้คนก็กดดันอย่างแสนสาหัส เมื่อหวนมองชีวิตที่ขึ้นสูงสุดและตกต่ำสุด ถังหยินจึงเริ่มมองขื่อชื่อและลาภยศอย่างเบาบาง ปล่อยให้ความเจ้าชู้มีเสน่ห์คงอยู่ในโลกมนุษย์ หลังจากนั้น ถังปั๋วหู่ได้คบหาสมาคมกับจู้จือซาน (ฉือซ่วย) เหวินเจิงหมิง (หลี่ลี่) สวีเจินชิง (เกาเฮ่า) และปราชญ์ร่วมสมัยอื่นๆ เที่ยวเตร่ ร่ำสุรา เขียนกลอนและวาดภาพ อีกทั้งยังจีบชิวเซียง (จางลี่) ได้อย่างแยบยล สร้างตำนานเล่าขานมาถึงปัจจุบัน นอกจากนี้เขายังต่อสู้กับอ๋องหนิงผู้โง่เขลาอย่างชาญฉลาด เขียนเรื่องราวในตำนานที่ชวนสะใจครั้งแล้วครั้งเล่าในแถบเจียงหนาน นี่แหละที่ว่า คนอื่นหัวเราะว่าข้าบ้าเกินไป ข้ากลับหัวเราะว่าคนอื่นมองไม่ทะลุ ช่างเป็นถังปั๋วหู่ ปราชญ์หนุ่มผู้สง่างามและเจ้าชู้เสียจริง...