ในยุคทศวรรษ 1990 บรรดาผู้อพยพที่ย้ายจากพื้นที่ซีไห่กู่ในเขตหนิงเซี่ยอันแห้งแล้งแร้นแค้นที่สุดในแผ่นดิน ไปยังพื้นที่อวี้ฉวนอิง ต่างร่วมกันสร้างบ้านเกิดใหม่ของตนขึ้นมาจากศูนย์ หม่าต๋อฝู (หวงเสวียน) เจ้าหน้าที่หมู่บ้านต้องกังวลกับปัญหาสารพัดทั้งการจ่ายไฟฟ้า น้ำเพื่อการชลประทาน เขาพยายามอย่างเต็มที่แต่ก็ไม่มั่นใจว่าอนาคตจะมาถึงเมื่อใด จนกระทั่งนโยบายบรรเทาความยากจนฉบับใหม่ของประเทศประกาศออกมา ฝูเจี้ยนได้ให้ความช่วยเหลือแบบจับคู่แก่ภารกิจบรรเทาความยากจนในหนิงเซี่ย และได้จัดตั้งหมู่บ้านหมิ่นหนิงขึ้นเป็นต้นแบบความร่วมมือ เฉินจินซาน (กัวจิงเฟย) หลิงอี๋หนง (หวงเจวี๋ย) และเจ้าหน้าที่และช่างเทคนิคฝูเจี้ยนผู้มีความสามารถอีกหลายคน ได้หลั่งหยาดเหงื่อแห่งการต่อสู้เพื่อเมืองหมิ่นหนิง ช่วยให้เต๋อฝูค้นพบทิศทางของอนาคต ขณะที่คนหนุ่มสาวในหมู่บ้านอย่างไป๋ม้ายเหมียว (ไป๋เหยา) หม่าต๋อเป่า (ไป๋อวี่ฟาน) และหลี่สุ่ยฮวา (เร่ออีจา) ก็ได้รับความมั่นใจผ่านการส่งแรงงานออกไปทำงานและการพัฒนาระบบเศรษฐกิจในครัวเรือน ในกระบวนการพัฒนา ประเด็นขัดแย้งระหว่างประเพณีกับความทันสมัย ระหว่างอารยธรรมทางวัตถุกับอารยธรรมทางจิตใจ ระหว่างการค้นหารากกับการตัดขาดจากราก ต่างปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง สำหรับคนรุ่นก่อนอย่างหม่าฮั่นสุ่ย (จางเจียอี้) ครูใหญ่ไป๋ (จู่เฟิง) และหลี่ต้าอิ๋ว (โหยวหย่งจื้อ) ความท้าทายและการเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน ผู้คนที่ก้าวออกมาจากซีไห่กู่ไม่เคยลืมเจตนาเดิมของตน พวกเขาไม่ได้ตัดขาดจากราก แต่หยั่งรากลงในแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่าแห่งนี้ ค้ำจุนกันและกันก้าวเดินไปบนเส้นทางอันกว้างใหญ่ไพศาล