ในปี 1946 เฉิงเฉียงนำกองกำลังเข้ายึดสถานีตำรวจแมนจูกัวแห่งฮาร์บินและดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ ฮาร์บินในขณะนั้นเผชิญแรงกดดันสองด้าน คือกองทัพก๊กมินตั๋งที่ตั้งมั่นอยู่ในฉางชุนอาจโจมตีฮาร์บินได้ทุกเมื่อ ขณะที่องค์กรสายลับศัตรูที่ซ่อนตัว โจรผู้ร้ายและผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น เจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นและแมนจูกัว ตลอดจนอันธพาลนักเลงต่างจ้องฉวยโอกาสก่อความวุ่นวาย ภายในเองก็เช่นกัน เจ้าหน้าที่ความมั่นคงสาธารณะมาจากสารทิศ แนวคิดและวิธีการทำงานแตกต่างกัน เมื่อเผชิญปัญหาที่เป็นรูปธรรมจึงมักเกิดความขัดแย้ง สหภาพแรงงานและสมาคมชาวนายังโต้เถียงกันว่าใครควรเป็นผู้นำในการบริหารเมือง ผู้นำระดับเมืองขาดประสบการณ์ในการบริหารนครใหญ่ และอื่นๆ ล้วนสร้างแรงกดดันมหาศาลให้แก่เฉิงเฉียงและสหายร่วมรบ ก๊กมินตั๋งได้ส่งสายลับระดับสูงและเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการที่ผ่านการฝึกฝนจากสหรัฐฯ แอบ infiltrate เข้าฮาร์บินเป็นระยะๆ เฉิงเฉียงรวบรวมกำลังทุกฝ่ายของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ พึ่งพามวลชนระดับรากหญ้า ขัดขวางแผนการของศัตรูทีละแผน เพื่อสร้างความสงบเรียบร้อยในสังคม จึงจัดตั้งคณะกรรมการ邻里 ปรับปรุงการบริหารทะเบียนราษฎรชาวต่างชาติทั่วเมือง ยกเลิกซ่องโสเภณี ร้านฝิ่น และบ่อนการพนัน ปราบปรามผู้ทรยศที่แฝงตัวอยู่ในสำนักงานความมั่นคงสาธารณะจนหมดสิ้น และไขคดีการลอบสังหารนายพลหลี่จาวหลินได้สำเร็จ