ปี 1976 แผ่นดินไหวขนาด 7.8 ทำให้หวังต้าหมิงและหลินจื้อเยียน สองสามีภรรยาหนุ่มสาว ถูกฝังอยู่ด้วยกันในโรงพยาบาลเหมือง หกวันเจ็ดคืนต่อมา หวังต้าหมิงได้รับการช่วยเหลือ พอฟื้นขึ้นมาก็ได้รู้ว่า ภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์นั้นจากไปแล้ว พ่อก็จากไปแล้ว เพื่อนบ้านทุกบ้านต่างไว้ทุกข์ ในช่วงวันคืนที่ทุ่มเททำงานอย่างลืมตัวหลังแผ่นดินไหว หญิงสาวกรรมกรโรงงานเซรามิกชื่อหยางอ้ายก็ก้าวเข้ามาในชีวิตของหวังต้าหมิง หยางอ้ายกำพร้าทั้งพ่อและแม่ พี่สาวคนโตทั้งครอบครัวเสียชีวิตในแผ่นดินไหว เหลือเพียงลูกชายคนเล็กที่กลายเป็นใบ้เพราะภัยพิบัติ หวังต้าหมิงกับหยางอ้ายจึงได้อยู่กินด้วยกันแบบครึ่งทาง ครอบครัวหวังและครอบครัวหลินได้รวมตัวกันเป็นครอบครัวเดียว นอกจากแม่เฟิงหลานจือ พ่อตาหลินจ้าวรุ่ย น้องเมียหลินจื้อเฉิง น้องสาวหวังเว่ยตง และเด็กหนุ่มสองคนจากบ้านหลิวข้างๆ ที่เพิ่งรับมาเลี้ยง ตอนนี้ยังมีสมาชิกใหม่เพิ่มอีกสามคน คือสองพี่น้องหยางอ้ายและซุนเหลยเด็กใบ้ รวมเก้าคน หกนามสกุล เป็นครอบครัวที่ไม่ได้ผูกพันด้วยสายเลือด ผ่านแผ่นดินไหว ซาร์ส ความวุ่นวายทางอารมณ์ และความทรมานจากมะเร็ง ในยุคแห่งการปฏิรูปและเปิดประเทศที่เปลี่ยนแปลงไป พวกเขาหลุดพ้นจากความทุกข์ยากหลังแผ่นดินไหว และในที่สุดก็สร้างบ้านแห่งความสุขขึ้นมาใหม่ได้สำเร็จ