วัยเยาว์เปรียบดั่งเหล้ากลั่นแรง บางคนกลัวเมาจึงเพียงจิบน้อย ๆ บางคนดื่มอึกใหญ่กลับสำลักคอ ทั้งชีวิตไม่เคยปรารถนาสิ่งใดอีก ในชีวิตของคุณเคยมีคนเช่นนี้ไหม? ที่ไม่อาจเพียงจิบ ไม่อาจดื่มให้เต็มที่ แต่แทนที่ไม่ได้ ลืมไม่ลง คนเช่นนี้ จงอี้มี ฉินอี้ก็มี ในห้องคาราโอเกะเสียงหัวเราะกึกก้อง เบียร์กระเซ็นว่อน ที่นี่คืองานรวมรุ่นเพื่อนเก่าของสถาบันศิลปะแห่งหนึ่ง บนจอฉายมิวสิกวิดีโอของฉินอี้ นักร้องชื่อดัง สำหรับเพื่อนเก่าคนนี้ บางคนอิจฉาเหลือเกิน บางคนกระซิบกระซาบ แต่สายตาทุกคนกลับเหลือบไปทางจงอี้ จงอี้นั่งอยู่คนเดียวในมุมห้อง เงียบสนิท บรรยากาศพลันชวนพิลึก ใครก็รู้ว่าจงอี้กับฉินอี้เคยเป็นเพื่อนสนิทที่สุด ฉินอี้หยิ่งทะนงโผนผยอง จงอี้โดดเดี่ยวเคร่งครัดในตัวเอง ร้อนกับเย็น เคลื่อนไหวกับนิ่งสงบ ติดกันไม่ห่าง สนิทราวพี่น้อง ทั้งสองเคยร่วมประกวดร้องเพลงด้วยกัน ไม่คิดว่าสุดท้ายจะแตกหักกันกะทันหัน จงอี้ถอนตัวกลางคัน ฉินอี้คว้าแชมป์และออกผลงาน ตั้งแต่นั้นก็แยกทางกันเดิน เกิดอะไรขึ้นกันแน่? หลายปีมานี้มีข้อสันนิษฐานต่าง ๆ ฟุ้งไปทั่ว แต่ไม่มีใครรู้ความจริง ไม่มีใครรู้ว่าในใจจงอี้ภาคภูมิใจเพียงใด ภูมิใจเพื่อฉินอี้ จงอี้มองฉินอี้ที่เปล่งประกายบนเวที ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เกือบตกวิชาเอกอีกต่อไป ในใจคลื่นลมปั่นป่วน อดไม่ได้ที่ความทรงจำจะย้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้น ฤดูร้อนที่งดงามที่สุดในวัยสิบแปด