ในยุคทศวรรษ 1970 ถงหลินที่ยังโสดเพราะเป็นใบ้ได้เก็บเด็กหญิงทารกคนหนึ่งไว้ที่หน้าบ้าน แม้จะพูดไม่ได้แต่ด้วยจิตใจที่ดีงามตามธรรมชาติเขาจึงรับเลี้ยงเด็กหญิงคนนั้นและตั้งชื่อให้นางว่า "อาเม่ย" เพราะอาเม่ย ถงหลินจึงถูกถงเยี่ยนน้องสาวที่กลับจากชนบทเข้าสู่เมืองแต่ยังไม่มีงานทำบีบคั้น เขาจึงยกงานและบ้านให้ไปหมด ส่วนตัวเองพาอาเม่ยออกมาเช่าบ้านอยู่ข้างนอกและหาเลี้ยงชีพด้วยการเก็บของเก่า เลี้ยงดูอาเม่ยคนเดียวด้วยรายได้อันน้อยนิด ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของพ่อลูกในแต่ละวันคือตอนที่ถงหลินเล่นเครื่องดนตรีเก่าๆ ที่เก็บมาได้ให้อาเม่ยฟัง อาเม่ยจะตื่นเต้นเต้นรำทุกครั้ง และนี่ก็เป็นช่วงเวลาที่ถงหลินมีความสุขที่สุดเช่นกัน ตอนสอบเข้ามัธยมปลาย ครูแนะนำให้อาเม่ยสมัครโรงเรียนมัธยมดนตรี แต่เพราะค่าเล่าเรียนสูง อาเม่ยทนไม่ได้ที่จะเพิ่มภาระให้พ่อจึงปฏิเสธครูไป เมื่อถงหลินรู้เข้า ด้วยความคิดที่มุ่งหวังอนาคตของอาเม่ยเพียงอย่างเดียว เขาจึงตัดสินใจสมัครให้อาเม่ยแทน ส่วนตัวเองก็แอบไปรับงานพิเศษเพิ่มอีกหลายอย่าง เมื่ออาเม่ยประสบความสำเร็จในการเรียน ถงหลินกลับป่วยเป็นมะเร็งเพราะทำงานหนักมาหลายปี อาเม่ยจึงร้องเพลง "酒干倘卖无" ให้พ่อถงหลินฟังด้วยความรู้สึกขอบคุณอันลึกซึ้ง