ในปี ค.ศ. 1937 เมื่อเหตุการณ์ "7 กรกฎาคม" ปะทุขึ้น กองทัพเสฉวนภายใต้การนำของประธานมณฑลเสฉวนได้อาสาออกจากเสฉวนไปต่อสู้กับญี่ปุ่น กองทัพเสฉวนนี้รู้สึกสำนึกในความอัปยศและกล้าหาญ ด้วยปณิธาน "ไม่ยึดดินแดนคืนไม่ได้ จะไม่กลับเสฉวนเด็ดขาด" ทหารกล้าสามล้านนายออกรบ ด้วยราคาชีวิตทหารหกแสนนายที่บาดเจ็บและเสียชีวิต สร้างชื่อเสียง "ไม่มีเสฉวนก็ไม่มีกองทัพ" ครูฝึกหนุ่มจางคังนำทหารใต้บังคับบัญชาออกเดินทางพร้อมกองทัพเสฉวนสายเหนือ รบไปทั่วมณฑลซานซี ซานตง หูเป่ย หูหนานในปัจจุบัน ในการรบสำคัญอย่างศึกไท่เอ๋อจวง ได้ต่อสู้อย่างดุเดือดและน่าตื่นเต้นกับกองทัพญี่ปุ่นอย่างต่อเนื่อง ผ่านการชำระล้างจากสงคราม จางคังได้ผูกมิตรเป็นตายกับทหารเสฉวนทั้งหลาย ความรักของเขากับนักศึกษาหญิงเซี่ยจือเยว่ก็ยกระดับขึ้นท่ามกลางเปลวไฟและเลือด ทหารใต้บังคับบัญชาของจางคังอย่างหยางเต๋อกุ้ย หวังฉางเซิง อู๋เทียนลู่ เหออินหยาง เฮยหวา และคนอื่นๆ แม้จะมีพื้นเพต่างกันและนิสัยแตกต่างกัน แต่ภายใต้การปลุกเร้าของความชอบธรรมแห่งชาติ ต่างก็มาบรรจบกันในที่สุด เพื่อ掩护ให้จางคังหลบหนีได้อย่างปลอดภัย ต่างก็เสียสละชีวิตอย่างกล้าหาญ เขียนบทเพลงสรรเสริญวีรบุรุษที่ซาบซึ้งและสะเทือนใจ