ในช่วงที่ญี่ปุ่นปกครองไต้หวัน เด็กหนุ่มสามคนจากโรงเรียนมัธยมซินจู๋ ได้แก่ โจวเซาจิน จวงซื่อเกิง และหลินชิงเหวิน ต่างต้องเผชิญกับการปราบปรามและกดขี่จากรัฐบาลอาณานิคมภายใต้นโยบาย "การกลายเป็นราษฎรของจักรพรรดิ" จนถูกบังคับให้ออกจากโรงเรียน ทั้งสามต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพและผ่านการฝึกฝนจนความคิดค่อยๆ เติบโต เมื่อได้ลิ้มรสการบังคับขู่เข็ญและการปกครองอย่างป่าเถื่อนของรัฐบาลอาณานิคมญี่ปุ่นที่มีต่อประชาชนชั้นล่างของไต้หวันในช่วงสงคราม จิตสำนึกชาตินิยมของพวกเขาก็ค่อยๆ ตื่นขึ้น และภายใต้กระแสแห่งยุคสมัย พวกเขาก็แยกย้ายไปตามเส้นทางที่แตกต่างกัน โจวเซาจินเดินทางลึกเข้าไปในแผ่นดินใหญ่เพื่อร่วมรบต่อต้านญี่ปุ่น ต้องระหกระเหินและเผชิญความตายหลายครั้ง ต่อมาได้รับการช่วยเหลือจากพรรคคอมมิวนิสต์จีนจึงเข้าร่วมกองอาสาไต้หวันและทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อการต่อต้านญี่ปุ่นของชาติ จวงซื่อเกิงสอบเข้าโรงเรียนมหาวิทยาลัยหลวง แต่ถูกกองทัพญี่ปุ่นบังคับเกณฑ์ไปยังสมรภูมิ แล้วจึงหลบหนีจากกองทัพญี่ปุ่น หลินชิงเหวินเปิดโรงเรียนใต้ดินบนเกาะเพื่อสอนศาสตร์จีนดั้งเดิม และรักษาเปลวไฟแห่งวัฒนธรรมจีนดั้งเดิมไว้ในบ้านเกิดของตน ปี 1945 กองทัพญี่ปุ่นยอมจำนน ทั้งสามได้กลับมาเจอกันที่บ้านเกิดและร่วมมือกันสร้างไต้หวันใหม่ ในระหว่างนั้นหลินชิงเหวินเลือกเดินทางไปเซียะเหมินเพื่อค้นหาความคิดใหม่และทางออกใหม่ ส่วนโจวเซาจินและจวงซื่อเกิงเข้าร่วมกระแสการปฏิวัติประชาธิปไตยใหม่บนเกาะ แต่แล้วสงครามก็กลับมาอีกครั้ง สามพี่น้องถูกบังคับให้แยกจากกันด้วยทะเล หลังผ่านการเฝ้ามองและคิดถึงกันมานานหลายทศวรรษ ในที่สุดพวกเขาก็ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งบนแผ่นดินใหญ่ของปิตุภูมิ