เที่ยงคืน เปลวไฟโหมกระหน่ำกำลังกลืนกินบ้านหลังหนึ่ง เฉิงโหย่วควานติดอยู่ในกองเพลิง แต่เขารู้ว่ายังมีคนอยู่ในบ้าน! เขาไอสำลักไปพร้อมกับพยายามค้นหาอย่างสุดชีวิต จนในที่สุดก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่มือเท้าถูกมัดไว้ ร้องไห้ขอความช่วยเหลือ เมื่อเฉิงโหย่วควานกำลังจะยื่นมือเข้าไปช่วย ความรู้สึกเจ็บปวดหัวใจที่คุ้นเคยก็ถาโถมเข้ามา ทำให้เขาตื่นขึ้น! แท้จริงแล้วนี่คือความฝันของโหย่วควาน เขาสามารถฝันเห็นล่วงหน้าถึงคนที่กำลังจะตาย แต่กลับไม่สามารถยื่นมือช่วยได้ เพราะทุกครั้งที่เขาอยากช่วยคน ดอกฮิกังบานสีสวยก็จะงอกออกมาจากดวงตาของเขา เลื้อยพันไปจนถึงหัวใจ ความเจ็บปวดรวดร้าวทำให้เขาก้าวต่อไปไม่ได้อีก ดังนั้น ต่อให้โหย่วควานฝันเห็น รู้ทั้งรู้ เขาก็ได้แต่เฝ้ามองผู้คนตายต่อหน้าต่อตา สิบเก้าปีที่ผ่านมา ทุกวัน ทุกคืน เป็นเช่นนี้เสมอ นี่คือชะตากรรมของเขา คำสาปของเขา... เมื่อสิบเก้าปีก่อน โหย่วควานในวัยสิบขวบถูกรังแกจากเพื่อนร่วมชั้น เขาโทษว่าทั้งหมดเป็นความผิดของปีเค่อเวย เพื่อนร่วมโรงเรียนที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าเขาเป็นขโมย ดังนั้นเมื่อเขาป่วยเป็นไข้สูงจนใกล้ตาย เขาจึงไม่ยอมจำนนและอธิษฐานต่อพลังที่มองไม่เห็น เนื้อหาของคำอธิษฐานคือ ขอให้เค่อเวยรับเคราะห์แทนเขา... นับจากนี้ไป ชะตากรรมที่โหย่วควานและเค่อเวยต่างปกปิดกันและกัน สุดท้ายแล้วใครจะได้มีชีวิตอยู่ต่อ?