ในช่วงต้นทศวรรษ 1920 ท่ามกลางความวุ่นวายของบ้านเมือง ครอบครัวของเสิ่นฉีหนานเด็กหนุ่มต้องประสบเคราะห์กรรมอย่างกะทันหัน บิดามารดาเสียชีวิต ส่วนพี่น้องสี่คนฝ่าฟันอันตรายจนหนีมาถึงเซี่ยงไฮ้แต่กลับพลัดพรากจากกัน เสิ่นฉีหนานผู้ผ่านบททดสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความสิ้นหวังเติบโตมาพร้อมกับฟู่หานจวิน คุณหนูตระกูลร่ำรวยผู้เป็นสถาปนิกออกแบบอาคาร ตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อเติบโตขึ้น เสิ่นฉีหนานและฟู่หานจวินต่างถือความฝันเพื่อชาติ ยึดมั่นในแนวคิดการออกแบบที่ "ให้มนุษย์เป็นศูนย์กลาง" นำแก่นสารวัฒนธรรมจีนอันดีงามมาประยุกต์ใช้ในงานออกแบบและก่อสร้างอาคาร จนค่อย ๆ ได้รับการยอมรับในวงการสถาปัตยกรรม