Kunming, 1990. Nakita ng mangangalakal ng basura na si Chen Housheng ang isang inabandonang sanggol sa tabi ng Lawa ng Cuihu. Pinalaki niya ito sa isang mangkok ng sabaw ng bigas, isang sirang traysikel, at ang sigaw na “May bakal at tanso, lumang libro at karton, dalhin dito at ipagbili!” Ang batang babae ay nagngangalang Xiaoman; nang lumaki, naging mang-aawit na “Manxing.” Pinalitan niya ang pangalan at pagkatao, iniwan ang ama-amahan sa lumang bahay sa matandang distrito. Nag-ipon ito ng mga papel sa isang lata ng biskwit, may nakasulat na “Man” (na nangangahulugang “Puno”), at hinintay ang pagbabalik niya. Nang dumating siya, bagong liwayway pa lamang, nakaawang ang pinto, wala na siya. May mga pagmamahal na kapag narinig mo na, huli na.